Μια μέρα πάνω από τη Θεσσαλονίκη εμφανίστηκαν “μυστηριώδη φωτεινά αντικείμενα”.
Τα κανάλια μίλησαν για drones, όπλα, κατασκοπία. Η πραγματικότητα όμως ήταν πολύ χειρότερη: ήταν νέα διαφημιστική καμπάνια σουβλατζίδικου με ιπτάμενα delivery.
Καθώς οι “στόλοι” πετούσαν πάνω από την πόλη, κάθε μπαλκόνι πίστεψε ότι μπαίνει στον χάρτη των μεγάλων δυνάμεων.
Οι παρέες στα στενά της Καμάρας έκαναν live αναμετάδοση, βαφτίζοντας τα σουβλάκια “στρατηγικά πακέτα” και την τζατζίκι‑σός “χημικό όπλο μαζικής ανάσας”.
Σύντομα, οι γείτονες άρχισαν τις διαπραγματεύσεις: «σου δίνω έναν γύρο, μου κρατάς θέση πάρκινγκ».
Οι πολιτικοί μίλησαν για “εθνική αντοχή στις θερμίδες” και υποσχέθηκαν πρόγραμμα “δίαιτα – άμυνα 2030”, που φυσικά δεν εφαρμόστηκε ποτέ.
Η κρίση τελείωσε όταν ένα από τα ιπτάμενα κουτιά χάλασε, έπεσε στην παραλία και αποκαλύφθηκε ότι μέσα είχε απλά δύο πίτες, πατάτες και ένα αναψυκτικό.
Ο κόσμος απογοητεύτηκε που δεν ήταν μυστικό όπλο, αλλά παρήγγειλε άλλο ένα «για σιγουριά».
