Το οθωμανικό συγκρότημα που περιλάμβανε τζαμί, πτωχοκομείο και ιεροδιδασκαλείο, γνωστό με την ονομασία Αλατζά Ιμαρέτ ή Ισχάκ Πασά τζαμί, ανεγέρθηκε σε δεσπόζουσα θέση της πόλης από τον Ισχάκ Πασά, μεγάλο βεζίρη επί Μωάμεθ Β’ και βαλή της Θεσσαλονίκη επί Βαγιαζήτ Β΄. Η ανέγερση χρονολογείται στα 1484, έτος σύνταξης του αφιερωτήριου εγγράφου και επιγραφή στο υπέρθυρο της κεντρικής εισόδου. Ανήκει στην κατηγορία των πρώιμων οθωμανικών τεμενών σχήματος ανεστραμμένου Τ στην εξελιγμένη παραλλαγή ως προς το μέγεθος του χώρου προσευχής και στη σύνθετη παραλλαγή ως προς τη διάταξη των πλευρικών διαμερισμάτων, διαμορφώνοντας θολοσκεπές κιονοστήρικτο προστώο στη δυτική πλευρά.
Ο κεντρικός χώρος με τους δύο θόλους ήταν ο χώρος της προσευχής (όπου διατηρούνται τοιχογραφίες με γεωμετρικά και φυτικά θέματα), ενώ οι τέσσερις παράπλευροι χώροι χρησιμοποιούνταν για τη διδασκαλία και τα συσσίτια, καθώς λειτουργούσε παράλληλα ιεροδιδασκαλείο (μεντρεσές) και πτωχοκομείο (ιμαρέτ). Οι τοιχοποιίες του κτιρίου είναι κατασκευασμένες σύμφωνα με το πλινθοπερίκλειστο σύστημα, ενώ στον μιναρέ, από τον οποίο σήμερα σώζεται μόνο η ημιοκτάγωνη βάση προσαρτημένη στη δυτική γωνία του οικοδομήματος, είχαν χρησιμοποιηθεί χρωματιστά εφυαλωμένα πλακίδια που σχημάτιζαν ρόμβους. Στην πολύχρωμη (alaça) διακόσμηση του μιναρέ οφείλει και την ονομασία με την οποία έμεινε γνωστό ως Αλατζά Ιμαρέτ.
Οι πρώτες εκτεταμένες επισκευές στο οικοδόμημα πραγματοποιήθηκαν στη δεκαετία του 1960 μετά την κατάπτωση τμήματος του προστώου, που ανακτίστηκε, ενώ στη δεκαετία του 1990 το κεντρικό τμήμα του μνημείου επανέκτησε τη μολύβδινη επιστέγασή του. Το μνημείο έχει παραχωρηθεί σήμερα στο Δήμο Θεσσαλονίκης για τη φιλοξενία εκθέσεων / πολιτιστικών δράσεων.
