Άγιος Μηνάς

Ο σημερινός ναός του αγίου Μηνά ή των αγίων Μηνά, Βίκτωρος και Βικεντίου, όπως είναι η επίσημη ονομασία, είναι τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική, η κατασκευή του οποίου πρέπει να ολοκληρώθηκε το έτος 1852. Βασικό χαρακτηριστικό του είναι η εξωτερική κιονοστήρικτη τοξωτή στοά ενσωματωμένη στην κάτοψη του ναού.
Στη θέση του σημερινού ναού υπήρχε μία σειρά από προγενέστερους ναούς, αν και δεν είναι βέβαιη η αφιέρωση από την αρχή στον άγιο Μηνά. Στην αρχαιότερη φάση του ναού ανήκουν το κατώτερο τμήμα της αψίδας του ιερού του μεταγενέστερου ναού, αρχιτεκτονικά γλυπτά, καθώς και ο περίφημος μαρμάρινος άμβωνας. Η φάση αυτή χρονολογείται στους πρωτοβυζαντινούς χρόνους, στα τέλη του 5ου αι. ή στις αρχές του 6ου αι. Κατά τη βυζαντινή περίοδο, σύμφωνα με γραπτές μαρτυρίες από τον 9ο αι., υπήρχε στην πόλη ναός του αγίου Μηνά, ενώ σε αναφορά ανώνυμου συγγραφέα των αρχών του 15ου αι., ο ναός του αγίου Μηνά καταγράφεται ως ένας από τους τέσσερις μεγάλους («καθολικούς») ναούς της πόλης. Μετά την κατάκτηση της Θεσσαλονίκης από τους Οθωμανούς ήταν ένας από τους δώδεκα ναούς που δεν μετατράπηκαν σε μουσουλμανικά τεμένη και επιτρεπόταν να συνεχίσουν να λειτουργούν ως χριστιανικοί ναοί.
Κατά τη διάρκεια των οθωμανικών και νεότερων χρόνων ο ναός καταστράφηκε και ανοικοδομήθηκε πολλές φορές και ήταν γνωστός με την ονομασία «Γιανίκ Μαναστήρ», δηλαδή «Καμένο Μοναστήρι». Στα τέλη του 17ου αι. ο ναός καταστράφηκε από βομβαρδισμό βενετικού πλοίου, οφειλόμενου σε ανθρώπινο λάθος, και στη θέση του οικοδομήθηκε το 1806, με χορηγία του Ιωάννη Γιούτα Καυταντζόγλου, νέος ναός, ο οποίος καταστράφηκε από πυρκαγιά. Το 1852 ο ναός ανεγέρθηκε εκ νέου σε επιστασία του αρχιτέκτονα Ράλλη Πλούφου, ωστόσο, γνώρισε ξανά καταστροφές από πυρκαγιά. Το 1895 κατασκευάστηκαν γύρω από τον ναό στοές με καταστήματα σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ξενοφώντα Παιονίδη. Στη μεγάλη πυρκαγιά του 1917 ο ναός δεν υπέστη παρά αμελητέες ζημιές.