Μνημείο

Άγιος Αντώνιος

Ο μικρός μεταβυζαντινός ναός του Αγίου Αντωνίου, του αποκαλούμενου προστάτη των φρενοβλαβών, οικοδομήθηκε πριν από το 1825 στη μορφή δίκλιτης βασιλικής. Σε μια δεύτερη οικοδομική φάση το αρχικά χαμηλότερο βόρειο κλίτος (με διπλή χρήση νάρθηκα και γυναικωνίτη) υψώθηκε έως το επίπεδο της στέγης του νότιου κύριου κλίτους, διαμορφώνοντας κανονικό γυναικωνίτη, ενώ εξωτερικά του ναού προστέθηκε ανοιχτή στοά στη δυτική και νότια πλευρά. Ο ναός εξωραϊστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, αποκτώντας την εικόνα που διατηρεί μέχρι σήμερα χωρίς γυναικωνίτη και στοά.
Στο πλαίσιο εργασιών στερέωσης του ναού μετά τους σεισμούς του 1978 αποκαλύφθηκε ανασκαφικά στα όρια του οικοπέδου, αμέσως ΒΑ και ΝΑ του ναού και εν μέρει ενσωματωμένου σε αυτόν στην πλευρά της κόγχης του ιερού, τμήμα του ανατολικού σκέλους της οχύρωσης της πόλης των πρωτοβυζαντινών χρόνων, με διαμόρφωση ισοσκελούς τριγωνικού προβόλου, καθώς και τμήμα της προγενέστερης ρωμαϊκής οχύρωσης.